Ο γνωστός δημοσιογράφος αναλύει για ποιο λόγο το Shawshank Redemption αποτελεί την δική του καλύτερη ταινία όλων των εποχών
Όταν μου ζητούν λίστα με τις καλύτερες ή αγαπημένες ταινίες/σειρές όλων των εποχών, αρνούμαι ευγενικά να πέσω σ’ αυτό το λαγούμι απ’ όπου δεν υπάρχει ελπίδα διαφυγής. Όμως εκεί που μια λίστα 5, 10, 50 ακόμα και 100 ταινιών προσομοιάζει με το μαρτύριο του Σίσυφου (εκεί που νομίζεις ότι τελείωσες, ξαναρχίζεις από την αρχή) όλως παραδόξως η επιλογή ΜΙΑΣ και μόνο ταινίας ως η καλύτερη/αγαπημένη όλων των εποχών, ζωών και παράλληλων συμπάντων της Marvel είναι απείρως ευκολότερος άθλος. Κι αυτό γιατί η συγκεκριμένη ταινία είναι no brainer και δεν είναι άλλη από το The Shawshank Redemption. Φυσικά.
Όταν πρωτοβγήκε πριν από 32 χρόνια (με τον τελείως άκυρο και ξεδιάντροπα αποκαλυπτικό ελληνικό τίτλο «Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ») υπήρξε παταγώδης εμπορική αποτυχία ενώ δεν πήρε κανένα από τα επτά Όσκαρ για τα οποία ήταν υποψήφιο. Για τους αμύητους, ο Tim Robbins ραγίζει καρδιές ως ο φιλήσυχος τραπεζικός Andy Dufresne που τρώει ισόβια για έναν φόνο που δεν διέπραξε και πιάνει φιλίες με τον Red του Morgan Freeman που κόβει και ράβει μέσα στη φυλακή. Αυτό που ακολουθεί, εκτός από ένα σχέδιο απόδρασης που ωριμάζει με τον χρόνο, είναι και μια ιστορία φιλίας και λύτρωσης που -εγγυημένα- θα σας βρει στο τέλος με δάκρυα στα μάτια. Το φιλμ σκηνοθέτησε ο μετέπειτα δημιουργός της σειράς The Walking Dead Frank Darabont από μία νουβέλα του Stephen King από τον οποίο αγόρασε τα δικαιώματα χαριστικά για 5.000 δολάρια. Μάλιστα ο King δεν εξαργύρωσε ποτέ την επιταγή και μετά την προβολή του φιλμ την επέστρεψε κορνιζαρισμένη στον Darabont με ένα σημείωμα που ανέγραφε «Σε περίπτωση που χρειαστεί να βγεις έξω με εγγύηση. Με αγάπη Steve» Η ταινία μιλάει κατευθείαν στην καρδιά του μέσου ανθρώπου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης καθώς διαπραγματεύεται θέματα όπως η ελευθερία, η φιλία, η διατήρηση της αξιοπρέπειας σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, η πίστη στο δίκαιο και το σωστό, ο θρίαμβος του ανθρώπινου πνεύματος που δεν φυλακίζεται. Το απόλυτα ικανοποιητικό φινάλε με την παραδειγματική τιμωρία των σάπιων και τη λύτρωση του ήρωα, είναι πάγια φαντασίωση καθενός από εμάς – δίνει ελπίδα και κουράγιο.
Υπάρχουν αθάνατα αριστουργήματα εκεί έξω που θα μνημονεύονται στον αιώνα των αιώνων (αμήν) όμως πολύ αμφιβάλλω εάν ο μέσος θεατής έχει δει ή έστω σκοπεύει να δει Tarkovsky ή Bergman. Υπάρχουν δημοφιλείς και πρακτικά άρτιες ταινίες που επίσης πολύ αμφιβάλλω αν θα γίνουν ποτέ critics’ darlings ή αποκτήσουν έστω την αναγνώριση που τις αξίζεις. Υπάρχουν πολύ αρτιότερες ή σημαντικότερες ταινίες που δεν βρίσκουν πάντα τον στόχο ή το κοινό τους. Υπάρχουν επικερδή franchises που πρέπει διαρκώς να ριμπουτάρουν για τις επόμενες γενιές γιατί οι παλιές εκδοχές απλά δεν «περπατούν» πια. Και υπάρχει το The Shawshank Redemption, η ταινία-Nutella που ΟΛΟΙ αγαπούν, τουλάχιστον όσοι την είδαν, και 32 χρόνια μετά βλέπεται ξανά και ξανά, διατηρώντας την ίδια φρεσκάδα και προκαλώντας τον ίδιο ακριβώς αντίκτυπο στον θεατή. Βλέπω ταινίες συστηματικά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και μέχρι σήμερα παραμένει η μοναδική με διψήφιο αριθμό θεάσεων. Είναι η ταινία που επιστρέφω συχνά, όταν θέλω να νιώσω καλύτερα, όταν χρειάζομαι να ανακτήσω την εμπιστοσύνη μου στην ανθρωπότητα, όταν πρέπει να πιστέψω ξανά στην ελπίδα, τη φιλία, την ανθρωπιά μέσα σε απάνθρωπο περιβάλλον.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Το must-see list της Πολυξένης Σάββα
Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου είμαι με τον Red: Let me tell you something my friend. Hope is a dangerous thing. Hope can drive a man insane. Υπάρχουν όμως στιγμές που χρειάζεσαι τον Andy Dufresne: Remember Red, hope is a good thing, maybe the best of things, and no good thing ever dies.
Κι εκείνες τις στιγμές ξαναβλέπω το The Shawshank Redemption.
