Σοκαρισμένη παρακολούθησε η κυπριακή κοινωνία το βίντεο του άγριου ξυλοδαρμού 16χρονου στην περιοχή των Λατσιών. Το μένος και η βιαιότητα που μια ομάδα νεαρών -στην πλειοψηφία τους ανήλικοι- χτυπούσαν τον 16χρονο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από τους πολίτες. Ωσόστο, αν εστιάσουμε μόνο σε αυτό το βίντεο «έχουμε χάσει την ουσία» τονίζει σχολικός ψυχολόγος Γιώργος Πογιατζής.
Πρέπει να απαντήσουμε πολλά ερωτήματα από το όποιο αντίστοιχο περιστατικό που εμπλέκονται ανήλικοι, προσθέτει ο κ. Πογιατζής μιλώντας στην εκπομπή Alpha Ενημέρωση.
«Είναι εν δυνάμει το παιδί του οποιουδήποτε»
Όπως εξήγησε ο κ. Πογιατζής, εκείνο που είναι γνωστό εμπειρικά και βιβλιογραφικά, είναι ότι αν μπορούσαμε να μιλήσουμε μια-μια, με τις οικογένειες των παιδιών που ενεπλάκησαν στο περιστατικό, θα προέρχονταν από όλες τις «κατηγορίες».
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Κάποιες οικογένειες δεν θα είχαν ιδέα που ήταν τα παιδιά τους. Κάποιες άλλες οικογένειες θα κατηγοριοποιούνταν σε αυτό που η κοινωνία θεωρεί καλές οικογένειες. Κάποιες άλλες θα κατηγοριοποιούνταν στο άλλον άκρο. Κάποιες άλλες θα κατηγοριοποιούνταν κάπου αλλού».
Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί τα παιδιά τόσο στο συγκεκριμένο βίντεο, αλλά και οποιαδήποτε άλλης αντίστοιχης περίπτωσης, «μπορεί να είναι του οποιουδήποτέ παιδιά».
Επίσης, όπως εξήγησε, ανάμεσα στους εμπλεκόμενους, υπάρχουν διαφορετικοί ρόλοι που προκύπτουν, και διαφορετικές συνθήκες.
«Κάποιοι το είχαν ξεκινήσει. Κάποιοι άλλοι συνέχισαν. Εκείνοι οι οποίοι συνέχισαν, μπορεί να συνέχισαν για δύο διαφορετικούς λόγους. Ο ένας για την ένταξη του στους συνομήλικους του, για την αποδοχή. Ο άλλος γιατί δεν ήξερε τι άλλο να κάνει. Αλλά και οι δύο συνέχισαν μια συνθήκη. Ως παράδειγμα να το λέω.»
Ενώ η ερμηνεία που δίνεται από τους πολίτες, είναι «μια προσέγγιση που δεν γίνεται με τον ίδιο τρόπο που ένας ενήλικας θα μπει να σταματήσει μια βίαιη συμπεριφορά από κάποιον άλλον ενήλικα προς κάποιον άλλον ενήλικα», τονίζοντας πως είναι διαφορετική η κατανόηση της ευθύνης που φέρει ένας ενήλικας από ότι ένας έφηβος.
«Ο έφηβος, εκείνο το πράγμα το οποίο θα το πει πέραν του βραχυπρόθεσμου και της διαφορετικής σημασίας, μπορεί να το πει για να δημιουργήσει εκείνος έναν άλλο momentum που να προκύπτει από τον ίδιο, να είναι εκείνος το επίκεντρο. Μπορεί. Μπορεί και όχι.»
Τι γίνεται όμως μετά;
Ο κ. Πογιατζής μίλησε για έναν «εξαιρετικό νόμο» όσον αφορά παιδιά σε σύγκρουση με τον νόμο, που προνοεί διάφορες συνθήκες υποστήριξης, ο οποίος ωστόσο δεν εφαρμόζεται.
«Δηλαδή, πρακτικά, γίνεται μια διερεύνηση, γίνεται μια επικοινωνία με όλα τα παιδιά τα οποία ήταν εμπλεκόμενα μέσα. Ποιον θα στηρίξουμε συστημικά. Ποιον θα υποστηρίξουμε ως κράτος. Κανέναν. Όλοι εκείνοι οι οποίοι ήταν μέσα, αν ήταν κάτω από το 16 ή κάτω από 17, τι θα γίνει. Ποιον είναι το μερίδιο ευθύνης το οποίο φέρουμε για να τους υποστηρίξουμε στο μετά του της συνθήκη που είδαμε. Όπως φέραμε το μερίδιο της ευθύνης που τους φέραμε. Τώρα τι τους κάνουμε. Τίποτε. »
Ενώ τόνισε πως τις αρνητικές επιπτώσεις όταν ένας γονιός απορροφά ο ίδιος τις συνέπειες των πράξεων του παιδιού του, σε μια προσπάθεια να το βοηθήσει.
«Την ίδια ώρα, όμως, που καλοπροαίρετα, προσπαθεί ο κάθε γονιός από εμάς να κάνει ό,τι καλύτερο θεωρεί, δεν σημαίνει ότι εκείνο το πράγμα το οποίο κάνει έχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στην ανάπτυξη του παιδιού.»
Όπως πρόσθεσε, δημιουργείται μια συνθήκη αναπτυξιακά, όπου το παιδί μαθαίνει ότι το οτιδήποτε μπορεί να κάνει δεν έχει καμία απολύτως επίπτωση πάνω του.
«Τούτο όμως το προστατευμένο περιβάλλον κάποια στιγμή χρονικά τελειώνει και κάποια στιγμή οι ευθύνες του δεν μπορούν να μεταβάλλονται ή και να μετατοπίζονται ή και να τις επωμίζεται κάποιος άλλος, τουλάχιστον από το μέρος της οικογένειας. Εάν γίνει τούτο, δημιουργούμε μη λειτουργικούς ανθρώπους. Δημιουργούμε μη υγιή συνθήκες κοινωνικοποίησης, επαγγελματικής κατάστασης, σχέσεων κλπ».
