Η συζήτηση για τις Προεδρικές Εκλογές του 2028 έχει αρχίσει πολύ πριν από την επίσημη ανακοίνωση υποψηφιοτήτων, με την πρόωρη προεκλογική κινητικότητα να επηρεάζει ήδη την πολιτική ατζέντα. Μιλώντας στην εκπομπή «Alpha Καλημέρα», ο πολιτικός αναλυτής Χριστόφορος Χριστοφόρου προειδοποιεί ότι η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος απομακρύνει την πολιτική συζήτηση από τα καθημερινά προβλήματα της κοινωνίας και δυσκολεύει την ανάδειξη ουσιαστικών προτάσεων.
«Όλα ξεκίνησαν πολύ νωρίς, υπερβολικά νωρίς και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα το οποίο δεν είναι πρόβλημα μόνο για την πολιτική, αλλά και την κοινωνία γενικά. Γιατί η στροφή της προσοχής προς μια ατέλειωτη προεκλογική αποτρέπει την επαφή με την πραγματικότητα, τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος και έχει και ένα άλλο σημαντικό στοιχείο στο ότι αφορά το περιεχόμενο: Τι μπορεί να παρουσιαστεί σε διάστημα ατέλειωτης προεκλογικής ως προτάσεις ενώ ξέρουμε ότι στην Κύπρο το πολιτικό προσωπικό είναι αρκετά ασθενές σε ότι αφορά το τι μπορεί να προσφέρει και παρατηρούμε επίσης ότι υπάρχει μια μεγάλη διάσταση μεταξύ λόγων και προτάσεων οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν σε μια πραγματική λύση των προβλημάτων διαφόρων προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο κόσμος στην Κύπρο.»
Κληθείς να σχολιάσει το γεγονός ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει κάποιος ο οποίος είναι επίσημα υποψήφιος, δηλώνει ότι δεν ακόμα και αυτός που θα ψηφιστεί ως υποψήφιος του κόμματος δεν ξέρουμε μέχρι το Φεβρουάριο του 2028 αν θα παραμείνει εκεί.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Αν πάμε και λίγο ιστορικά να πούμε ότι ο υποψήφιος με την πιο μακρά περίοδο που ήταν υποψήφιος για πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Σπύρος Κυπριανού ο οποίος είχε ανακοινώσει υποψηφιότητα από τον Ιούλιο του 1996 και το 1998 που ήταν οι Προεδρικές το κόμμα του υποστήριξε τον Γιώργο Ιακώβου τον οποίο είχε προωθήσει το ΑΚΕΛ. Δύο χρόνια περίπου υποψηφιότητα.»
Σχετικά με τον Δημοκρατικό Συναγερμό και τις δημόσιες δηλώσεις στήριξης προς τον έναν και τον άλλον υποψήφιο, δηλώνει ότι είναι αναπόφευκτο και διερωτάται κατά πόσο όντως μπορούν να επηρεάσουν.
«Υπάρχουν υψηλόβαθμα στελέχη τα οποία πήραν θέση, αλλά παρόλο που μπορεί να έχουμε μια ένδειξη σε ό,τι αφορά την επιρροή που έχουν στα βάση μέσω της ψήφου που πήραν σε προηγούμενες εκλογές αυτό δεν μπορεί με βεβαιότητα να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι επηρεάζουν τόσους ψηφοφόρους οι οποίοι θα ακολουθήσουν τις θέσεις τις οποίες έχουν πάρει υπέρ του ενός, υπέρ του άλλου υποψηφίου. Ταυτόχρονα όμως δημιουργείται τουλάχιστον μπροστά έξω μια εικόνα ενός κόμματος το οποίο κάπου δημιούργησε μια χαώδη κατάσταση.»
«Ως κόμμα τα τελευταία χρόνια δείχνει να μην έχει ηγετικές φυσιογνωμίες οι οποίες να οδηγούν κάπου το κόμμα», αναφέρει ο κ. Χριστοφόρου.
«Έχει αδυναμίες. Δεν είμαστε σε εποχές όπου υπήρχε ο ηγέτης. Υπήρχαν στελέχη σημαντικά τα οποία έδιναν στο κόμμα ένα κύρος σε ένα επίπεδο και μπορούσε να καθοδηγεί τα πράγματα. Υπάρχει φυσικά η διαφορά σε ό,τι αφορά τα ίδια τα στελέχη αλλά και τον ίδιο τον ηγέτη. Ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης κάποτε ο οποίος όχι κατά ανάγκη ο ίδιος αλλά και με την ομάδα που είχε δίπλα του, μπορούσε να καθοδηγεί τα πράγματα. Η Αννίτα Δημητρίου χαίρει με δημοτικότητας αποδοχής και δημοτικότητας όχι μόνο μέσα στο κόμμα αλλά και ευρύτερα, όμως δεν έχει ακόμα εκείνη την προσωπικότητα του ηγέτη που μπορεί να ελέγχει και να κατευθεί τα πράγματα.»
«Αυτό αφήνει ελεύθερο το πεδίο σε στελέχη να βγαίνει ο καθένας να λέει τα δικά του και να δημιουργεί την εντύπωση ή την απορία, τελικά, ο Δημοκρατικός Συναγερμός τι θέλει, πού πάει, ποιο είναι η ιδεολογία του, ποιοι είναι οι στόχοι του», συνεχίζει.
Θέτει επίσης το ερώτημα τι επιδιώκουν τα στελέχη με τις παρεμβάσεις τους.
«Και στο παρελθόν υπήρχαν πολύ έντονα προβλήματα στο Δημοκρατικό Συναγερμό. Μην ξεχνάμε για παράδειγμα ότι πριν 20 ακριβώς χρόνια στις εκλογές του 2006 είχαμε τρία κόμματα τα οποία ήταν προέρχονταν από διάσπαση. Όμως υπήρξε μία περίοδος η οποία η τότε ηγεσία κατάφερε και κράτησε το κόμμα. Το πρόβλημα φυσικά πρόσφατα είναι ότι από τότε, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον, η έμφαση στο κόμμα είναι η πρωτιά. Η πρωτιά στις εκλογές εμπόδισε το κόμμα να διαμορφώσει ένα διαφορετικό πρόσωπο και να έχει και μια πολιτική, ένα πλαίσιο πολιτικής.»
Ως προβληματικό χαρακτηρίζει το γεγονός ότι κάποια πλαίσια πολιτικής τα οποία είχαν υιοθετηθεί, ξεχάστηκαν.
