Γράφει ο Γιώργος Λουκαϊδης
- Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΑΚΕΛ
Αποτελεί τεράστια πρόκληση η απόφαση ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ να συμμετάσχουν στο κυπριακό παράρτημα του Transatlantic Friends of Israel (TFI), την ώρα που η κυβέρνηση Νετανιάχου συνεχίζει να βάφει τα χέρια της με το αίμα του παλαιστινιακού λαού, με το αίμα παιδιών, γυναικών και άλλων αμάχων. Όταν ακόμη και παραδοσιακά φιλικές προς το Ισραήλ κυβερνήσεις αναγκάζονται να θέσουν όρια, οι πρωταγωνιστές αυτής της πρωτοβουλίας προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ενίσχυση του ισραηλινού λόμπι.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο Νικόλας Παπαδόπουλος ανέλαβε την προεδρία του παραρτήματος, με αντιπροέδρους τους Χαράλαμπο Πετρίδη, Γιώργο Κάρουλλα (ΔΗΣΥ) και Σωτήρη Ιωάννου (ΕΛΑΜ). Καμία έκπληξη για την παρουσία του υπουργού Εξωτερικών Κωνσταντίνου Κόμπου προς στήριξη αυτής της πρωτοβουλίας. Η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη προσφέρει όλη αυτή την περίοδο πολιτική κάλυψη και στήριξη στον Νετανιάχου, περιφρονώντας το διεθνές δίκαιο και μετατρέποντας την ανοχή απέναντι στη γενοκτονία και τις φρικαλεότητες, σε πολιτική συνενοχή.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΒΙΝΤΕΟ: Αυτή είναι η νέα πρέσβειρα του Ισραήλ στην Κύπρο
Το TFI ιδρύθηκε από το American Jewish Committee και υπηρετεί τη στρατηγική ενίσχυση του Ισραήλ στον ευρωατλαντικό χώρο. Έχει οργανώσει εκστρατεία για την καταψήφιση ψηφισμάτων και την κατάργηση μηχανισμών του ΟΗΕ που χαρακτηρίζει ως αντιισραηλινούς. Η συμμετοχή στο TFI σημαίνει πολιτική στήριξη στους στόχους και στις παρεμβάσεις του, άρα και ευθύνη για την κάλυψη που προσφέρει στο Ισραήλ απέναντι στον διεθνή έλεγχο και τη λογοδοσία.
Πώς δικαιολογούν οι εκπρόσωποι της συμμαχίας ΔΗΣΥ–ΔΗΚΟ–ΕΛΑΜ αυτή τους την επιλογή, μετά το πόρισμα της Ανεξάρτητης Διεθνούς Επιτροπής Έρευνας του ΟΗΕ, υπό την προεδρία της φετινής νομπελίστριας Ειρήνης Νάβι Πιλάι, ότι το Ισραήλ διέπραξε γενοκτονία στη Γάζα; Πώς συμβιβάζεται η στήριξή τους στην ακροδεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ με τα εντάλματα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου κατά Νετανιάχου και Γκάλαντ για φερόμενα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας; Ποια ακόμη φρικαλεότητα σε βάρος παιδιών, γυναικών και άλλων αμάχων χρειάζονται για να καταλάβουν τι σημαίνει να προσφέρεις πολιτική στήριξη σε μια τέτοια κυβέρνηση;
Διερωτόμαστε, πραγματικά, αν έχει όρια η πολιτική τους αναλγησία, όταν, ανάμεσα σε πολλές άλλες χώρες, ακόμη και στενοί σύμμαχοι του Ισραήλ αναγκάζονται να θέσουν όρια και να επιβάλουν συνέπειες μπροστά στο μέγεθος των εγκλημάτων που διαπράττουν το κράτος του Ισραήλ και η ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου. Μόλις τον Σεπτέμβριο, Ηνωμένο Βασίλειο και Καναδάς ανακοίνωσαν ότι θα προωθήσουν μέτρα απαγόρευσης του εμπορίου προϊόντων των παράνομων εποικισμών. Μαζί με την Αυστραλία είχαν ήδη επιβάλει κυρώσεις στους Μπεν Γκβιρ και Σμότριτς για υποκίνηση βίας κατά Παλαιστινίων, ενώ τον Ιούνιο του 2026 προχώρησαν σε νέα συντονισμένα μέτρα κατά της εποικιστικής βίας.
Πώς δικαιολογεί, λοιπόν, η συμμαχία ΔΗΣΥ–ΔΗΚΟ–ΕΛΑΜ την επιλογή της να ενταχθεί σε ένα λόμπι που επιδιώκει να θωρακίσει πολιτικά το Ισραήλ απέναντι στη διεθνή κατακραυγή; Ποιο ακριβώς κυπριακό συμφέρον επιβάλλει να ενισχύουμε ένα δίκτυο υπεράσπισης του Ισραήλ, όταν ακόμη και οι φίλοι του λαμβάνουν μέτρα εναντίον υπουργών και εποικιστών;
Με ποια αξιοπιστία ζητούν διεθνή καταδίκη της τουρκικής κατοχής, όταν συμμετέχουν σε δίκτυο που πιέζει κυβερνήσεις να απορρίπτουν ψηφίσματα του ΟΗΕ για το Ισραήλ; Η κατοχή, ο εποικισμός και ο εκτοπισμός κρίνονται από το ποιος τα διαπράττει ή από το διεθνές δίκαιο;
Γιατί η ανάπτυξη διακοινοβουλευτικών σχέσεων απαιτεί ένταξη σε λόμπι, που είναι πρωτοφανές στα χρονικά του κυπριακού Κοινοβουλίου; Θα έχουμε πλέον και επίσημα στη Βουλή των Αντιπροσώπων λομπίστες που θα ενεργούν υπέρ των συμφερόντων του Ισραήλ; Ποιες δεσμεύσεις ανέλαβαν και ποιος χρηματοδοτεί τη δράση τους;
Πώς συμβιβάζεται ο πατριωτισμός, που κατά τα άλλα τον έχουν σε πρώτη ζήτηση, με την υπόκλιση στις επιδιώξεις της ακροδεξιάς κυβέρνησης μιας τρίτης χώρας; Πού οδηγεί αυτή η πολιτική, την οποία προωθεί η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και ενισχύει η συμμαχία ΔΗΣΥ–ΔΗΚΟ–ΕΛΑΜ; Σε ποιο σημείο η λεγόμενη «στρατηγική συνεργασία» γίνεται υποταγή και η Κύπρος διολισθαίνει σε ρόλο ισραηλινού προτεκτοράτου;
Η Κύπρος δεν μπορεί να διεκδικεί δικαιοσύνη για τον εαυτό της και να γίνεται πολιτικά συνένοχη στην αδικία σε βάρος οποιουδήποτε άλλου λαού. Η περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου υπονομεύει το ισχυρότερο θεμέλιο του αγώνα μας για απαλλαγή από την κατοχή και για επανένωση. Το συμφέρον του λαού μας επιβάλλει πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική αρχών, που υπηρετεί την ειρήνη και προφυλάσσει την Κύπρο από την εμπλοκή σε ξένους πολεμικούς σχεδιασμούς. Ποιος δικαιούται να εκθέτει τον τόπο μας στον κίνδυνο να γίνει στόχος; Η ασφάλεια και το μέλλον της Κύπρου απαιτούν να λειτουργεί ως γέφυρα ειρήνης και συνεργασίας, με συνέπεια στο διεθνές δίκαιο και σεβασμό στα δικαιώματα όλων των λαών.
Υ.Γ. Την ώρα που γραφόταν αυτό το άρθρο, ενημερώθηκα ότι στην αίθουσα «Πενταδάκτυλος» της Βουλής εξελισσόταν συνάντηση βουλευτών που συμμετέχουν στο TFI και μη κοινοβουλευτικών προσώπων, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Χάρης Γεωργιάδης, παρουσία της νέας πρέσβειρας του Ισραήλ και του πρέσβη των ΗΠΑ. Κι αυτό, κατά παράβαση της πρακτικής που επιβεβαιώθηκε μόλις την περασμένη Πέμπτη στη Σύσκεψη Αρχηγών της Βουλής των Αντιπροσώπων, ότι οι υποδομές της Βουλής δεν διατίθενται για εξωκοινοβουλευτικές δραστηριότητες κομμάτων ή βουλευτών. Το φιλοϊσραηλινό λόμπι έπιασε ήδη δουλειά και μάλιστα, με τον πιο προκλητικό τρόπο.
O tempora, o mores!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Στο Προεδρικό η ομάδα συνεργασίας Βουλής και ιδρύματος Israel Allies Foundation
